Titel :
Mijn Vader, die in de hemel is

Auteur(s) :
Ada van Noordwijk

ISBN :
9789071343223




Reacties van lezers.

Door : Petra Broeders | 31.05.2007
Wat een heerlijk boek om te lezen!! Had het in 4 dagen uit. Na het lezen heb ik een hele andere kijk op jou Ada,moet een moeilijke tijd voor je geweest zijn!! Gelukkig ben je zelf een prachtmens!!!! Ook leuk om te lezen hoe het er in die tijd aan toe ging, want ik ben zelf 34 en had er geen idee van. Bedankt, het was heerlijk om te lezen!!!


Door : Ria Poldermans-van Leijden | 28.12.2006
Via mijn moeder ontving ik met Kerst je boek met de mededeling "Edith heeft dit boek voor je meegegeven". Ter info voor Ada: Ik ben de zus van Edith van Kleeff (kleine broertje van Jan)en André (mijn man) heeft toendertijd in jullie benedenhuis in Blijdorp de verwarming aangelegd. In eerste instantie dacht ik "wat is dat nou voor een titel, wat moet ik hiermee?" Nadat ik het had opengeslagen, vielen de puzzelstukjes op hun plaats. Ik heb het in één adem uitgelezen en vond hierin veel herkenning voor wat betreft het oude Overschie. Geen herkenning voor ons wat betreft je christelijke achtergrond, maar wel de stijve normen en waarden, zoals "wat zullen de buren hiervan denken". Leuk om te lezen dat je zulke goede herinneringen hebt aan de ouders van Jan. Ada, een goed boek! Ik kijk uit naar meer.


Door : Marjorie Lamain-van der Sluijs | 28.11.2007
Heb het boek meteen voor mijn verjaardag gevraagd. In de vierde klas ben ik, samen met mijn broertjes Hans en Wim van der Sluijs, naar de Ds. V.d.Hooftschool verplaatst omdat ze leerlingen nodig hadden voor een extra leerkracht. De school was nog niet eens klaar en wij zaten (kort) ergens op de Kleiweg met meester Borneman, geloof ik. Later kreeg ik meester Nuis. Een heel fijne man met wie ik nog lang contact had d.m.v. een kaartje met kerst. Ik was bang van juf Lindenborn, die handwerken gaf en bij wie je muisstil moest zitten. Meester Hortensius probeerde ons in de vijfde in de gang het lied 't Is Meie mooi te laten zingen, dat mislukte. Het bleef in het Rotterdams klinken als 'Maaaaie'. In de zesde kwam ik in de klas te zitten bij je vader. Ik mocht hem wel, maar wist niet goed wat ik moest zeggen als hij bijvoorbeeld informeerde welke krant wij thuis lazen. Het was het Rotterdamsch Nieuwsblad. Ik moest toen namens hem tegen mijn ouders zeggen dat ze beter de Rotterdammer konden lezen. Ook had ik eens op de hoek van de Abtsweg een afgevallen kersttakje gevonden bij de kerstbomenverkoper. Trots liet ik het zien. Je vader hield toen een heel betoog over mensen die zich meer bezig hielden met versieren van het huis dan met de geboorte van de Verlosser. Ik voelde me knap stom, dat weet ik nog wel. Het takje werd weggegooid en de les kon beginnen. Ook hadden er eens twee uit mijn klas elkaar gezoend. Ze werden voor de klas flink te kijk gezet. Ze schaamden zich enorm. Toen mijn broertje, een nakomertje, werd geboren kwamen je ouders samen op bezoek met een rammelaar. En dat was nou weer iets heel bijzonders. Of ze dat bij meer mensen deden weet ik niet. De laatste schooldag herinner ik me als de dag van gisteren. Een paar jongens hadden niespoeder gekocht. Dat vond je vader zo erg dat hij de bijbels nijdig op onze tafels smeet ten afscheid. Zo iets vreselijks had hij zijn hele leven nog niet meegemaakt en het was wel duidelijk dat er van ons niks en niemendal terecht zou komen. Toch is die bijbel me dierbaar. Het overblijven tussen de middag vond ik afgrijselijk. Je mocht even je brood opeten en wat drinken en dan moest je maar zien hoe je de tijd verder doorkwam. Je moest wel op het schoolplein blijven. Ik ben nog lang 'juf van de zondagsschool afdeling Schanswijck' geweest, bijna tien jaar. De school ken ik dus van binnen en van buiten. Nog iets. Je vader was allergisch voor het scheldwoord kale. Nu moet je weten dat mijn vader op zijn 33e echt in vrij korte tijd helemaal kaal werd. Hij heeft er zelfs drie maanden voor in de Boezembarakken gelegen, maar zijn haar was weg en bleef weg. Mijn vader zei toen een keer tegen de jouwe, dat hij beter niet boos kon worden, maar gewoon moest zeggen'Nou jij hebt er kijk op'. Er zijn natuurlijk nog veel meer herinneringen, maar deze wilde ik met jou/jullie delen. Gereformeerd en Hervormd was toen nog een immens verschil. Nu we meer economisch moeten denken is oecumenisch optrekken gemakkelijker te realiseren. Hoe het ook is in de hemel, mijn vader moet je zoeken bij de humoristen, maar de jouwe heeft vast zijn eigen plekje. Ken je trouwens dat verhaal van die rondleiding in de hemel? Op een gegeven moment moeten ze heel stil ergens langs sluipen. 'Hier zitten de mensen die denken dat ze de enigen zijn hier', is de verklaring. Als je volwassen bent besef je dat je ouders in hun tijd aan heel wat eisen van buitenaf moesten voldoen. Ze deden hun best en hadden het beste met ons voor, daar ben ik van overtuigd. Ik ben blij dat wij vrijer zijn. Bedankt voor je boek, Marjorie Lamain-van der Sluijs.


Door : Aad Timmermans | 28.08.2006
Een boek wat nooit af zal zijn dat is mijn conclusie na het lezen van dit boek.Ik herken veel dingen welke ik vanuit mijn lagere schooltijd kan herinneren daar ik ook op een Christelijke school heb gezeten .Ik herken dingen die Ada schrijft als ik bij een van mijn klas genoten ging logeren en nu begrijp ik ook waarom zei graag bij mij thuis wilden komen en het andersom altijd moeilijk was.Ook al vindt ik dat het boek uit het gevoel geschreven is en met ervaring is het juist een boek wat vele mensen zullen kopen om zoals ik een stukje terug te vinden wat herkenbaar is. Dus zeker een boek voor de doelgroep van onze leeftijd(50 +) die dit terug willen zien om te kunnen zeggen ja zo ging het vroeger.


Door : Aad Timmermans | 28.08.2006
Een boek wat nooit af zal zijn dat is mijn conclusie na het lezen van dit boek.Ik herken veel dingen welke ik vanuit mijn lagere schooltijd kan herinneren daar ik ook op een Christelijke school heb gezeten .Ik herken dingen die Ada schrijft als ik bij een van mijn klas genoten ging logeren en nu begrijp ik ook waarom zei graag bij mij thuis wilden komen en het andersom altijd moeilijk was.Ook al vindt ik dat het boek uit het gevoel geschreven is en met ervaring is het juist een boek wat vele mensen zullen kopen om zoals ik een stukje terug te vinden wat herkenbaar is. Dus zeker een boek voor de doelgroep van onze leeftijd(50 +) die dit terug willen zien om te kunnen zeggen ja zo ging het vroeger.


Door : Gerda Mulder | 27.07.2006
Ook al was de uitspraak van man Theo: "Wie wil dat nu lezen!, ben ik blij dat Ada het boek geschreven heeft. Ik heb er van genoten en zal het boek zeker nogmaals lezen. Veel onzekerheden van Ada herken ik. Zou het aan de tijd en opvoeding van toen liggen ? Er kwamen weer veel herinneringen boven. Zo herinnerde ik me nog wel dat je in de zesde klas de beurt had om de deur te openen en de bel te luiden, maar herinnerde me niet dat er cijfers van de klassen op het schoolplein stonden om per klas in de rij te staan. Ik heb een fijne lagere schooltijd gehad en herinner me meester Van Noordwijk als een strenge, maar voor mij vriendelijke man.


Door : Bernard Blijleven | 27.07.2006
Vermakelijk volksproza over de vader van schrijfster in de klem van de gereformeerde leefwijze, haar herinnering daaraan en de invloed daarvan tot op de dag van nu! Erg leuk om te lezen!


Door : Wijnand van de Meeberg | 25.07.2006
Het boek van Ada van Noordwijk leest gemakkelijk en heeft een kenmerkende speelse eigen stijl. Het bewijst voor mij dat niet ieder boek een literair hoogstandje hoeft te zijn. Haar soms bijzondere woordgebruik laat me lachen, maar tussen de regels lees ik haar frustraties. Hoe beknellend kan een jeugd zijn, ingegeven door het geloof(?). Ik geloof niet in een god. Ik heb teveel gezien waar het fanatisme in geloven bij mensen toe leidt. Ada is duidelijk ook nog steeds bezig met het verwerken van alle indoctrinaties. Wellicht dat het schrijven en doen publiceren van haar boek haar daarbij helpt.


Door : coby van drongelen vant hof | 24.12.2006
Leuk om het boek gelezen te hebben. Heel veel herkenning en weer even terug in het verleden. Zo kan ik mijn kinderen ook het boek laten lezen, zodat zij ook een beetje te weten komen waarom wij niet altijd even makkelijk waren en begrip daarvoor kunnen krijgen. Wij zijn natuurlijk een product van onze opvoeding en hebben de principes behoorlijk moeten bijstellen, waar we overigens geen spijt van hebben, want we hebben een heerlijk en vrolijk gezin. Een dochter, die meer neigt naar de vrijgemaakte kerk, waardoor wij ons weleens teruggeplaatst voelen in de tijd. Leuk om te zien dat Anke en Marjo van Oosterhoudt ook gereageerd hebben. Groetjes aan jullie. Ada, bedankt voor de fijne uurtjes leesplezier en vooral de gesprekken die het losmaakt over het toen en nu.


Door : Alex | 24.07.2006
Een dikke 8 (omdat ik er ook een beetje in voor kom!)


Door : Mieke Frankfoorder | 24.07.2006
Ik heb het boek in tijd van goed 2 1/2 uur in één keer uitgelezen. Ik heb er van genoten, het was voor mij een reis terug in de tijd. Qua vader-dochterverhouding niet zo heftig, want al had ik wel een autoritaire vader (die waren er toen veel volgens mij), ik was de jongste en zijn oogappel (al heb ik mij dat toendertijd niet zo gerealiseerd.) Mijn zus, die er ook bij was, heeft het boek daarna in tijd van 2 uur soldaat gemaakt. Was ook niet meer te stoppen voor ze het uit had. Zij herkende wel meer in de vader-dochterverhouding. Zij was de oudste (7 jaar ouder dan ik) en is door mijn vader veel strenger aangepakt. Mede door jouw boek hebben we weer menige herinnering opgehaald. Niets dan lof, dus!


Door : Jan Klijnsmit | 24.07.2006
Ik heb het boek gekocht omdat ik zowel de schrijfster ken en omdat ik bij vader Van Noordwijk in de klas heb gezeten. Ook ik ben van "Gereformeerde Huize", maar heb mij na mijn zestiende jaar van "het Geloof" losgemaakt. Ik was benieuwd naar hetgeen Ada van Noordwijk over die periode zou schrijven. Ik herkende veel van de door haar geschetste zware opvattingen, hoewel mijn ouders "vrijer" waren in hun opvattingen dan de hare. Ik vond het boek leuk om te lezen, vooral door de herkenbaarheid van die tijd en de beschreven situaties. De schrijfstijl is eenvoudig en bijna kinderlijk, maar ook ontwapenend. Ik heb het boek met plezier gelezen. Jammer dat Ada van Noordwijk op deze manier aan haar moeder terugdenkt. Jammer ook van de schrijf- en/of taalfoutjes. Had de uitgever wel beter mogen redigeren!


Door : Trees Weijling | 23.01.2007
Tijdens het lezen van "Mijn Vader"kwamen beelden en herinneringen uit mijn jeugd in Overschie terug: de "bruine school",waar ik eerst op zondagsschool zat. Klas 1 t/m 4 ging ik in Blijdorp op school ( waarom eigenlijk? ), maar de 5e en 6e klas weer op de van der Hooftschool, waar Atie en Chris ook zaten ( mijn broer&zus) In de 5e en 6e klas bij meester Warnaar & meester van Noordwijk, waar ik ook frans van kreeg,na schooltijd. Dan de Abtsweg, al die bekende winkelnamen; de Maranathakerk,waar mijn vader ook ouderling was en waar mijn broer Dick is getrouwd. Het was herkenning het hele boek door, met een hoog : "toen was geluk heel gewoon" gehalte. Mijn vader is ook hoofdmeester geweest in Overschie, hun karakters zijn erg verschillend maar er zijn ook overeenkomsten. De verschillen in geloof werd ons wel duidelijk gemaakt,maar in onze keuzes werden we vrijgelaten:dat was mooi. Erg raar dat Robert Long overleed,toen ik het boek aan het lezen was...... Knap dat je zoveel details "onder woorden" hebt gebracht.Ada.


Door : Hans Stienstra | 21.08.2006
Herkenbaar tijdsbeeld. Geeft goed de verhoudingen weer binnen het gezin in de vijftiger jaren. Zowel op school als thuis en op het werk leefde men nog volgens strikte regels waarachter wel vaak liefde verborgen was. Zelf was ik een leerling van meester Van Noordwijk. Hij kwam op me over als zorgzaam en gezaghebbend. De hele klas ‘rookte mee’ met zijn zware Van Nelle, iets wat heden ten dage ondenkbaar is. Erg leuk om met dit boekje weer eens terug in de tijd te gaan en situaties te herkennen die in de gezinnen van onze ouders speelden.


Door : Joyce.J.Th van Bruggen Den Boer | 19.08.2006
Dit is de 2e keer dat ik reageer! Ik heb het nu 3 keer gelezen en vind het een heerlijk boek !!!! De vroegere tijden herleven sinds ik!het boek van Ada in bezit kreeg.Telkens komen er herinneringen van vroeger terug. ,dit dank zij Ada's boek.Dank je Ada,groeten nichtje Joyce.


Door : Marja Bakker-Statz | 17.02.2007
Gelijk na de bijeenkomst in het museum in Overschie las ik dit boek in een adem uit. Zo veel herinneringen kwamen terug. De school, de bovenmeester, de omgeving waar we opgroeiden. Ik heb de tekst lang op me moeten laten inwerken. Sommige beschrijvingen zorgden er voor dat ik dacht "was die tijd, met lichamelijke tucht, maar vooral geestelijke tucht" niet meer regel dan uitzondering? Van mensen om me heen, maar ook uit eigen ervaring blijkt dat, ook wat Ada beschrijft, veel voor kwam. Een mooi boek, met veel plezier gelezen. Marja Bakker-Statz


Door : Willy van Kuyck | 14.11.2006
Herkenbaar tijdsbeeld uit mijn eigen jeugd. Ben opgevoed met het rijke roomse leven. in Brabant En zie het in het licht van die tijd. Duidelijk en goed leesbaar, heb het met genoegen gelezen.


Door : Bert van der Spek. | 14.11.2006
Ik heb jouw boek gelezen. Ik vind 't een leuk boek. Voor mij ook een hele boel bekende dingen. Alleen bij jou allemaal wat heftiger. Soms stond ik echt versteld. Vooral om jouw moeder. Verbijsterend soms! Als ik mijn jeugd dan vergelijk met de jouwe, dan heb ik toch een wat vrijer en gezelliger jeugd gehad. En ik was absoluut mondiger want ik liet me niet alles aanleunen wat mijn ouders van me wilden. Ik ben dan ook al op jeug- dige leeftijd uit huis vertrokken en mijn oudste zuster ook. De hang naar vrijheid was bij mij toch groter dan het gezinsleven. Misschien ook het ver- schil tussen de stad en het leven erbuiten bij jou? Ik hoop voor je dat je door het schrijven van dit boek je hart hebt kunnen luchten. Die indruk heb ik tenmiinste wel. En Ada, ga hiermee door, want je schrijft goed en onder- houdend.


Door : Hans de Jong | 13.08.2006
Heb het genoegen om te vertellen dat Ada en ik voor een lange tijd af en toe met elkaar 'praten' via het Internet , zoals in chat programs ICQ en Yahoo messenger , van uit New Zealand . Wij hebben veel plezier met elkaar , b v Ada heeft een photos gemaakt van het huis waar ik vroeger woonde in Rotterdam . We hebben dikwijls leuke en ook diepere gesprekken . Dus nadat ik haar boek gelezen heb is Ada voor mij nog meer echt , alhoewel wij elkaar nooit geonmoet hebben . Haar jeugd verhalen maakt mij denken aan mijn jeugd toen ik op een gereformerde lage school was...Bilderdijk School en de hoofd leraar was Stapelkamp . De eerste huigelaar die ik ooit ontmoete .Sloeg kleine meisjes op de wang ..en kuste kleine kinderen als de school uitging en de ouders zagen hoe vriendelijk hij was. Ada ...dan ke wel voor het boek ...het is het beste dat ik gelezen heb . Hans


Door : Wil en John Breedveld | 10.08.2006
Het boek leest gemakkelijk. Het is duidelijk vanuit het kind geschreven en zo komt ook de schrijftrant over. Als je bekend bent met een strenge, christelijke opvoeding zitten er veel herkenningspunten in. Het is wel wrang, dat de schrijfster nog zo wordt achtervolgt door haar jeugdbelevenissen. De tekst van Robert Long is in deze inderdaad op haar lijf geschreven. Als het boek bijdraagt tot het verwerken van haar nare dingen uit de opvoeding, is het in ieder geval een waardevol stukje proza. Voor anderen, die in hetzelfde schuitje zitten, kan het misschien een therapeutische werking hebben.


Door : Elly Dunk | 10.08.2006
Ik vond het een boeiend boek en leuk geschreven. In een ruk heb ik het uitgelezen. Voor mij was er haast niets herkenbaar in, want ik ben niet kerkelijk opgevoed. Toch begrijp ik de gevoelens van haat/liefde die Ada voor haar vader had. In die tijd moest je wel aanvaarden hoe je ouders wilden dat je leefde. Ik hoop dat er nog meer boeken zullen volgen want ik vind haar manier van schrijven erg leuk.


Door : E. Barkhuis- van Noordwijk | 09.08.2006
Natuurlijk ben ik niet geheel blanco wanneer ik aan dit boek begin, want de vader die in de hemel is, is ook mijn vader en grotendeels heb ik 'm ook zo ervaren. Maar ik ben er gelukkig niet zo door gefrustreerd geraakt als de schrijfster, "zus"Ada. Ik heb het boek met zeer veel smaak en luid gelach aan één ruk gelezen en o wat was het herkenbaar. 't Was niet alleen leuk geschreven , maar zeer geestig en zeer waarheidsgetrouw. Natuurlijk moet je het allemaal in die tijd plaatsen, maar ik wil graag zeggen, zus Ada bedankt voor de fijne uurtjes die je me hebt bezorgd door dit boek. Liefs, Elly


Door : Piet Klijnsmit | 09.08.2006
Ik heb met plezier dit leuke boek gelezen.Meester van Noordwijk was een goede bekende van onze familie en Ada een vriendin van mijn dochter.Ik herken dan ook veel dingen in het boekje.Het is aangenaam om te lezen en er komen dingen in naar voren dat ik dacht o ja dat was zo en bracht herinneringen weer naar voren.Wat Ada schrijt over geloofszaken moeten we in het licht zien van de tijd.


Door : marjo de ruiter van oosterhoudt | 09.08.2006
Een heerlijk boek om in een adem uit te lezen.Een feest van herkenning!Vooral dat stukje over het op straat zingen met Pasen dat vond ik als kind geweldig.En volgens mij had jou moeder het zelfde breipatroon voor borstrokken als mijn moeder.En o wat jeukte die krengen.Ga zo door met schrijven!


Door : Hans Barkhuis | 08.08.2006
Het boek van Ada heb ik met plezier gelezen. We moeten wel bedenken dat haar vader in een geheel andere tijd leefde. Tussen gereformeerd zijn toen en nu zit een heel groot verschil. Als 75 jarige kan ik daar over meepraten. Het boek is vlot en geestig geschreven en ik herken daarin veel ook al kom ik uit een andere landstreek.


Door : Fred Wallast | 08.08.2006
Levensbeschrijvingen kunnen zeer boeiende lectuur opleveren. Zo is het ook met de levensbeschrijving van Ada van Noordwijk, die in haar boek ‘Mijn vader die in de hemel is’ beschrijft hoe zij opgroeide in een streng gereformeerd gezin. Met een strenge, maar liefhebbende vader en een onverschillige moeder. Levendig beschrijft zij haar jeugd en de jaren op school, met haar vader als hoofd van de school. Zij werd geboren in Puttershoek en verhuisde op jonge leeftijd naar Rotterdam Overschie. In heldere bewoordingen beschrijft zij de haat-liefdeverhouding met haar vader, die haar koesterde en kastijdde. Een boekje vol leuke anekdotes, maar ook tranentrekkende verhalen. Lekker vlot geschreven en … in een heerlijke grote letter!


Door : Christel van Dijk | 08.08.2006
Heb met veel belangstelling het boek gelezen. Deed me af en toe denken aan de boeken van Maarten 't Hart over het gereformeerde milieu waarover hij veel geschreven heeft. Uit het boek van Ada maak ik op, dat zij later milder is gaan denken over haar vader en meer begripheeft getoond. De moeite waard om te lezen.


Door : Henk van Noordwijk | 08.08.2006
Kijk, natuurlijk ben ik niet objectief. Het is ook mijn vader. Ik besef dat hij inmiddels al 33 jaar "in de hemel" is. Toch droom ik nog wekelijks over hem. En mijn zus schrijft over hem. Hij is erg herkenbaar in het boek. Toch ben ik blij dat hij redelijk mild wordt beoordeeld. Terecht denk ik, want hij was gewoon een "product" van zijn tijd. Ik vind het leuk dat ook andere lezers hier reageren. Zeker omdat zij hem natuurlijk minder goed hebben gekend. Ik geloof dat ik zelf ook nog wel een boek vol zou krijgen met mijn eigen herinneringen aan hem (hij heette Krijn; staat dat ergens? Zijn aanspreektitel was erg afstandelijk: Vader). Komt er nog een vervolg, "Mijn moeder die in de hemel is" ?


Door : Joyce.J.Th van Bruggen Den Boer | 08.08.2006
Ik ben blij met het boek van Ada,heb het 2 keer gelezen.Ada is mijn jongere nicht.Moeders waren zusters! onze vaders zwagers!!.Ik ken oom Krijn als een strenge man.,maar ook rechtvaardig en een lieve oom.Heb bij hem in de klas gezeten.Hij vertelde heel mooi,en gaf goed zangles. Het schrijven van Ada was ook een beetje "thuiskomen",want ik mis deze familie heel erg.Ada heb ik in mijn armen gehad toen ze net geboren was! Lief,en... kwam toen al voor zich zelf op!.Dat doet ze nu ook,er zitten nog flink wat herinneringen in haar.Maar dat heb ik ook.!Mijn vader was een andere vader .Beiden Gereformeerd,mijn vader was wel driftig maar sloeg haast nooit.Maar o, ik kan ook niet goed dansen!!!.Niettemin "dans "ik door het leven,ik voel mij ook een beetje Ada.


Door : Westerkamp. | 07.04.2007
Meteen nadat ik uw boek ontvangen heb, ben ik het gaan lezen. Ik heb het in 1 adem uitgelezen! Ik vind het een prachtig boek! Ik ga het nu aan mijn vrouw geven, zij zal het ook mooi vinden en namen tegenkomen die wij ons ook nog van vroeger herinneren. Vriendelijk bedankt en nogmaals; het is een prachtig boek! En leuk geschreven!


Door : Wil Groenendijk-Maijers | 06.08.2006
Het boekje heb ik in één ruk uitgelezen en er van genoten. Ik was gedurende de schoolperiode bevriend met Ada en kwam ook regelmatig bij haar thuis. Zo maakte ik haar vader op 2 manieren mee; als vader en als meester van de 6e klas. En ik heb plezierige herinneringen aan hem. Haar moeder herinner ik me als een statige vrouw. Ik was eigenlijk licht geschokt hoe Ada over haar opvoeding schrijft. Dat bedoel ik niet negatief maar meer van: dat ik daar nooit iets van heb gemerkt of gehoord. Maar daar praatte je destijds natuurlijk niet over. Wat ik nu heel bijzonder vind is hoe Ada, ondanks de strengheid van haar vader, toch met warmte over hem kan schrijven.


Door : Kees van Eersel | 06.01.2007
Inmiddels heb ik het boek ook gelezen. Het lijkt geschreven vanuit het perspectief van een 12-jarige. Dat bepaalt direct in hoge mate de sfeer, ook de korte zinnen dragen hieraan bij. Het tijdsbeeld wordt helder weergegeven en het is herkenbaar voor ieder die zo'n Gereformeerde opvoeding heeft genoten. De gevoelens van de schrijfster over deze opvoeding zijn natuurlijk persoonlijk.(Anders hoefde het boekje ook niet geschreven te worden. Maar waar ik hetzelfde heb meegemaakt, kijk ik met aanzienlijk meer weemoed terug.


Door : nel van bijlevelt den hartog | 05.06.2007
hallo ada ik hoorde deze week pas van mijn moeder mevr den Hartog over dit boek wilde het gelijk lezen en ben er van ontroerd en vanonder de indruk heb het in een adem uit gelezen ik ken je ook nog voor me halen van vroeger mijn broer ruud heeft bij jouw in de klas gezeten en die brachtik altijd naar school hartelijke groeten van nel van bijlevelt den hartog


Door : Ank Huijgen-van Oosterhoudt | 04.09.2006
Het boek heb ik van mijn zusje Marjo de Ruiter-van Oosterhoudt te leen en heb het in 1 adem uitgelezen. Er was veel herkenning bij voor mij, daar ik geboren ben in Overschie en daar tot mijn trouwen woonde. Het is prima geschreven en voor iedereen duidelijk wat je ermeee bedoelde. Ook de namen o.a. van Stout, Nagelhout, Klijnsmit spraken mij heel erg aan, daar ik die ook goed heb gekend. Komt er nog een vervolg?


Door : Marja Weerheim | 04.01.2007
Ja Ada. Net als bij de vorige reacties,heb ik ook moeten grinniken en kwamen er weer oude herinneringen boven. Ook vond ik altijd al dat je het niet zo best met je ouders had getroffen. Je moeder kan ik me niet anders meer voor me halen als een harde egocentrische vrouw.Zij was mevrouw van Noordwijk "de VROUW van het HOOFD der school",en haar houding rond je huwelijk en de eerste tijd erna is me altijd bijgebleven.Dan had je het met je schoonouders beter getroffen.Ondanks hun kleine behuizing hielpen ze jullie. Jouw Vader mocht mij niet zo erg (naar mijn idee). Nadat hij mijnheer van Gorkum had opgevolgd ging ik hem op de laatste dag voor de schoolvakantie vragen hoe laat hij de school op de laatste middag liet uitgaan om de tijden op elkaar te laten aansluiten (zodat zijn kinderen, onze kinderen gelijk mee naar huis kon nemen.Dit hadden we in de tijd van mijnheer van Gorkum altijd goed geregeld.) Het antwoord van jouw vader was :"Er wordt vanaf nu hier geen vroegertje meer gegeven op de laatste schooldag.Voortaan gaat ook op de laatste schooldag de school op de gewone tijd uit."! Daarbij bekeek hij mij alsof ik hem kwam vragen of hij voortaan onze school kwam schoonmaken of iets dergelijks. "waar haalde ik de brutaliteit vandaan zoiets van hem te vragen!!!???!!!" Van die tijd af heb ik hem alleen gesproken als er iets mis was met onze gezamelijke verwarming.En dat ging heel erg afstandelijk. Dit heb ik altijd betreurd omdat het voor die tijd zoveel prettiger was gegaan. Ook mevrouw van Gorkum was hulpvaardig. Haar dochter Gerrie was ook als leidster op onze school tot haar trouwen. Zo werd St.Nicolaas bij hen aangekleed en ook voor andere hulp konden we er altijd terecht. Daarom begrijp ik jou frustraties prima en is het"van je afschrijven" een goede remedie. Nog veel succes met je verdere hersenspinsels. Marja


Door : Kees van Eersel | 01.01.2007
Het boek heb ik NIET gelezen. Slechts twee jaar was ik organist van de Maranathakerk en leider van het Kerkkoor. Meester Van Noordwijk was daar voorzitter van. Toen mijn ontslag in een principe- kwestie dreigde en werd geëffectueerd, waren er slechts drie mensen die mij fatsoenlijk zijn blijven bejegenen, één daarvan was de heer Van Noordwijk. Wat er ook in het boek staat, met respect zal ik aan hem terugdenken.


Boekenarchief.nl